Bu sabah işe gitmenin vermiş olduğu irenç duyguyla yatagımdan kalktım, yüzümü yıkadım , cornflakes yedım ,giyindim ve evden çıktım.İşe gitmenin vermiş olduğu o iğrenç psikolojiyle kalabalık bir taksim otobüsüne bindim. Tam akbılı cıkarıp basacaktım ki bugun yolun beleş oldugunu hatırladım .Dedim kendi kendime zaten işe gitçem diye birde yol parası alıyorlar ne kadar saçma her gun boyle olsaydı keşke.. Neyse otobuste milletin dedikodusunu dinliyceğime u2 mu dinlerim dedim .Bono until the end of the world u soyluyordu ve ben yine hayallere dalmiştım. Bono sarkıyı soylemıyor adeta resim çizer gibi beynimde oluşturuyordu her bir olayı.
Sarkı bittiğinde gözlerımı actım ve karsımdaydı Bono,bir gazetenin baş sayfasında ve ustunde de Turkıyeye gel bogaz koprusnde konser ver yazıyordu..Oracıkta donakaldım.Bakışlarımdan rahatsız olan gazete sahıbı sayfayı çevirdi levente kadar nasıl gittim bilmiyorum. Metrodan cıktıgımda hemen bir gazete aldım, okumaya başladım hiçbirsey umrumda değildi çunku yıllardır beklediğim mucize gerçekleşiyor Bono dan U2 dan TURKIYE konseri sözu geliyordu. Nerede nasıl oldugu önemsizdi Bono geliyordu 6 eylul 2010 da .Gozlerım doldu ama işe gittiğimden kendimi tutmak zorunda kaldım..
Daha 2 gece once ruyamda gormustum zaten uzun suredır bonoyu ruyamda goruyordum içip içip sarkılar soyluyorduk, ben artık Turkıye ye gelın dıyordum bakarız dıyordu utanmadan.Bazense bir konserınde sahnye cıkarttıgı sanslı kız oluyordum, ne zman gorsem onu Turkıye ye gel dıyordum. Dunde bilet fiyatlarına bakıyordum gidemeyecektım ama zugurt tesellısıydı benımkısı tabii fazlasıyla da kıskanclık..
Artık ruyam mı cıkmıstır ya da benım gıbı bır cok u2 severın duası mı tutmustur bilemem ama U2 yu Turkıye de unutamayacagımız bir konserle izlememize tam bir sene var...
Ps: Zaten sevdiğim muzisyenlerin alayı ölüü bari canlı canlı u2 dinlemek izlemek nasip olsun bi sorun cıkmaz umarım..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder